بقیه تو ادامه مطلب...

کاش رفتن راه برگشتن نداشت

                               با تو بودن لحظه ی آخر نداشت

کاش بودن بی تو معنائی نداشت

                              چشمهای آسمان اشکی نداشت

کاش دفتر صفحه ی آخر نداشت

                            جوهر دل قطره ی آخر نداشت

کاش چشمم حسرت دیدن نداشت

                          کاش گونه خیسی اشکی نداشت

کاش بودی در کنارم تا ابد

                         تا دلم اینقدر بی تابی نداشت...

دیگر چه میتوان گفت؟

((هنگامی که عشق دامن می گسترد کلام خاموش میشود.))

چه میتوان گفت وقتی که حتی دقیقه هم سکوت میکند؟

وقتی که مرز سنگین نگاه لحظه بر موج سکوت میتواند آسمان را شب کند؟

شب طنین اشک و درد است.

لحظه باید بنگرد...

بنگرید لحظه های بیرحم غربت در هجوم تلخ رنج. بنگرید...

بی تابم بی تاب تو که امید شبهای تاریک و تارم هستی.

به قول نیما:((نزدیک شد رسیدن مرغ شکسته پر

هی پهن میکند پر و هی میزند به در))

زنده ام من زنده ی عشقم عشقی که روزنه چاردیواری دل من است.

به قول جبران:((زندگی بدون عشق به درختی میماند بدون شکوفه و میوه.

عشق بدون زیبائی به گل هائی میماند بدون رایحه و به میوه هائی که هسته ندارند...))

در و دیوار خیالم پر است ازطنین ضربان قلبت و حس وجودت

و وجودی که با هر نفس تو میمیرد و جان دوباره میگیرد.

به قول سهراب:((درها به طنین های تو وا کردم

هر تکه نگاهم را جائی افکندم پر کردم هستی ز نگاه.))

و غریبم به غریبی عشقی که سراسر درد و رنج است.

باز هم در عاشقانه های جبران میخوانم :((عشق وقتی دچار غم غربت باشد از حساب زمان و هیاهوی آن ملول میگردد.))

سنگ صبوری ندارم جز زمان و ثانیه

ساعت و عقربه هایش

راز دارم در دلم

دیوار دردم

مرز سکوت.

باز هم زیباست بازی کلمات با دستان هنرمند خیال جبران که میگوید:

((عشق رازی است مقدس.

برای کسانی که عاشقند عشق برای همیشه بی کلام می ماند

اما برای کسانی که عشق نمی ورزند عشق شوخی بیرحمانه ای بیش نیست.))

و من هنوز هم بی تاب بی تابم

زنده ی عشقم

و موجود با وجودت

غریبم غریبانه

و هنوز هم راز دارم در دلم...!

حس میکنمت دورتر از همیشه و ناشناس تر از همه...

1. عکسهای عشقولانه
2. کاش
3. ...
4. چه میتوان گفت؟
5. بی تابی
6. اولین پست شعرهای من